شعر از احمد عزیزی
بیا تا کشتی می را به کام ساغر اندازیم
دریـن بحر معلق تـا قیـامت لنـگر اندازیم
ندا آمـــد کنون از ناخدای کشــتـی حیرت
که افلاطون خُم را هم به بحر اَحمر اندازیم
بیا ای ماهی حیرت دگر از فلس خود بیرون
که خود را در طریقت با نهنگانش در اندازیم
مگو ای هد هد هادی بجز حیرت از این وادی
که در سامان سیمرغان همان به گر پر اندازیم
درین بتخانه ی امکان نمی بینم به جز یک بت
به جــان بت پرستــانش بیـــا تا آذر انـــدازیم
دلیل گُمرهان خضر است ای موسا بدان تا حشر
وگر در وادی ظلـــمت هــــزار اســکندر انـــدازیـم
خـــدا را از جــمال خود نصیب حیــرت مــا کــن
دریــــن آیینه ها تا کـــی نظــر بر مظهر اندازیم
بیــا ساقی بده جــامی به زیـر سـایـه ی طویا
ز سـاق عرش تـا خود را به حوض کوثر انـدازیم
در ایـن بازار حیـرانان مجال مـا همین بـاشد
رخ جـانان بپوشیم و حجابش بـر سر اندازیم
ندارد نازنـین امشب خیــال آشتی بـا مــا
بیـا احمد که تـا خود را به پای دلبر اندازیم